چشم‌انداز وسیع ناسا با تلسکوپ فضایی نانسی گریس رومن
تلسکوپ فضایی نانسی گریس رومن با میدان دید ۱۰۰ برابر هابل، در سال ۲۰۲۶ برای نقشه‌برداری از کهکشان‌ها و شکار انرژی تاریک و سیارات فراخورشیدی پرتاب می‌شود.
سازمان فضایی ناسا در حال آماده‌سازی یکی از پیشرفته‌ترین ابزارهای رصدی تاریخ است تا به پرسش‌های بنیادین درباره انبساط جهان پاسخ دهد. تلسکوپ فضایی نانسی گریس رومن که قرار است در سال ۲۰۲۶ میلادی راهی مدار زمین شود، با هدف نقشه‌برداری از میلیاردها کهکشان و شناسایی سیارات فراخورشیدی طراحی شده است. این ماموریت که پیش‌تر با نام دبلیوفست شناخته می‌شد، اکنون به افتخار نانسی گریس رومن، مادر تلسکوپ فضایی هابل، نام‌گذاری شده تا میراث او را در عصر جدید اخترشناسی ادامه دهد.
چرا میدان دید وسیع اهمیت دارد؟
تفاوت اصلی این تلسکوپ با نمونه‌های پیشین در وسعت نگاه آن نهفته است. در حالی که تلسکوپ‌هایی مثل هابل یا جیمز وب بر روی نقاط بسیار عمیق و کوچک تمرکز می‌کنند، نانسی گریس رومن می‌تواند در هر بار تصویربرداری، منطقه‌ای از آسمان را بپوشاند که ۱۰۰ برابر بزرگ‌تر از میدان دید هابل است. برای درک بهتر این موضوع، تصور کنید با یک دوربین معمولی از یک نمای وسیع کوهستانی عکس می‌گیرید، در حالی که دیگران تنها با لنز تله‌فوتو روی یک درخت خاص زوم کرده‌اند. این قابلیت به دانشمندان اجازه می‌دهد تا با سرعتی باورنکردنی، نقشه‌هایی جامع از ساختار بزرگ‌مقیاس کیهان تهیه کنند.
شکارچی انرژی تاریک و سیارات دوردست
یکی از ماموریت‌های اصلی این ابزار، بررسی اثرات انرژی تاریک بر سرعت انبساط جهان است. دانشمندان امیدوارند با مشاهده توزیع کهکشان‌ها در فواصل زمانی مختلف، بفهمند چرا جهان با شتاب در حال از هم گسیختن است. علاوه بر این، تلسکوپ رومن با استفاده از روش میکرولنزینگ گرانشی، به دنبال سیاراتی خواهد گشت که در فاصله زیادی از ستاره مادر خود قرار دارند یا حتی به تنهایی در فضای میان‌ستاره‌ای سرگردان هستند. این همان جایی است که ما می‌توانیم ردپای منظومه‌هایی مشابه منظومه شمسی خودمان را در نقاط دوردست کهکشان راه شیری پیدا کنیم.
فناوری‌های نوین در خدمت نجوم
این تلسکوپ به یک دستگاه کرونوگراف پیشرفته مجهز شده است که می‌تواند نور خیره‌کننده ستاره‌ها را مسدود کند. این تکنولوژی مشابه استفاده از آفتاب‌گیر در هنگام رانندگی است تا بتوانید جزئیات جاده را ببینید. با این ابزار، امکان مشاهده مستقیم سیارات غول‌پیکر گازی که به دور ستاره‌های نزدیک می‌چرخند، فراهم می‌شود. دقت این دستگاه به قدری بالا است که می‌تواند نوری معادل یک میلیارد برابر ضعیف‌تر از نور ستاره اصلی را تشخیص دهد.
منبع: science.nasa.gov